Μια σειρά φαντασίας που έχασε το κέντρο της
Το The Witcher του Netflix μοιάζει όλο και περισσότερο με μελέτη περίπτωσης για το πώς μια μεγάλη προσαρμογή φαντασίας μπορεί να απομακρυνθεί από τις ιδιότητες που έκαναν το κοινό να νοιάζεται εξαρχής. Αυτό που ξεκίνησε το 2019 με έντονο ενδιαφέρον του κοινού και πρώιμες συγκρίσεις με το Game of Thrones έχει, σύμφωνα με τον λογαριασμό που εξετάζεται εδώ, μετατραπεί σε μια παραγωγή που ορίζεται από δημιουργικές παρακάμψεις, κόπωση του franchise και ένα διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ των θεατών και των ανθρώπων που διαμορφώνουν τη σειρά. Μέχρι να φτάσει η Season 4, η συζήτηση δεν αφορούσε πλέον την ορμή ή την υπόσχεση. Είχε να κάνει με το αν η εκπομπή καταλάβαινε ακόμα τι είδους ιστορία ήθελε να πει.
Από την πρώιμη υπόσχεση στην παρακμή του franchise
Η πρώτη σεζόν φαίνεται να επωφελήθηκε από την περιέργεια, την αναγνώριση της επωνυμίας και την ελκυστικότητα ενός φανταστικού κόσμου που είχε ήδη μια αφοσιωμένη βάση θαυμαστών μέσω των μυθιστορημάτων και των παιχνιδιών. Αλλά η κεντρική κριτική είναι ότι η σειρά σταδιακά απομακρύνθηκε από την προοπτική και τη δομή που την στήριξε αρχικά. Αντί να χτιστεί γύρω από τον Geralt of Rivia ως δραματική άγκυρα, η προσαρμογή αγκάλιασε όλο και περισσότερο μια ευρύτερη μορφή συνόλου. Αυτό δεν είναι αυτόματα πρόβλημα από μόνο του, αλλά σε αυτή την περίπτωση η αλλαγή παρουσιάζεται ως αυτή που αποδυνάμωσε την ταυτότητα της σειράς αντί να την εμπλουτίσει.
Το ευρύτερο σημείο είναι σημαντικό. Οι διασκευές φαντασίας συχνά πετυχαίνουν όταν καταλαβαίνουν τι πρέπει να παραμείνει ουσιαστικό και τι μπορεί να αναδιαμορφωθεί για την τηλεόραση. Όταν αυτή η ισορροπία σπάσει, το κοινό το παρατηρεί γρήγορα.
Το πρόβλημα του υλικού πηγής
Μία από τις πιο επίμονες επικρίσεις γύρω από το The Witcher ήταν η σχέση του με τα βιβλία. Το επιχείρημα εδώ δεν είναι απλώς ότι οι λεπτομέρειες άλλαξαν, επειδή όλες οι προσαρμογές αλλάζουν λεπτομέρειες. Το βαθύτερο παράπονο είναι ότι η σειρά φέρεται να άλλαξε τη δυναμική των βασικών χαρακτήρων και τις θεματικές προτεραιότητες. Ένα σχόλιο από νωρίτερα στην προβολή της σειράς χρησιμοποιείται ως απόδειξη ότι η προσαρμογή θα απομακρυνόταν από την αρχική οπτική γωνία που επικεντρωνόταν στον Geralt και θα μετατοπιζόταν περισσότερο προς την Ciri και την Yennefer.
Αυτή η ένταση φαίνεται να ακολουθεί την παράσταση εδώ και χρόνια. Το κεντρικό συμπέρασμα του άρθρου είναι ότι πολλοί θαυμαστές μπορούν να δεχτούν συμπίεση, αναδιάρθρωση ή ακόμα και επινοημένες σκηνές, αλλά είναι πολύ λιγότερο επιεικείς όταν μια προσαρμογή αισθάνεται απορριπτική για το υλικό που της έδωσε αξία. Στην αφήγηση του franchise, ο σεβασμός για το αρχικό υλικό δεν αποτελεί εξειδικευμένη ανησυχία. Είναι μέρος του συμβολαίου με το κοινό.
Γιατί η 4η σεζόν αντιμετώπισε μια τόσο δύσκολη κυκλοφορία
Μέχρι την πρεμιέρα της Season 4, κουβαλούσε ήδη βαριές αποσκευές. Η αντικατάσταση του Henry Cavill με τον Liam Hemsworth έγινε το πιο ορατό σύμβολο της αστάθειας της σειράς, ακόμα κι αν αυτό δεν ήταν απαραίτητα το βασικό πρόβλημα. Σύμφωνα με την κριτική, το διαφημιστικό υλικό δυσκολεύτηκε να δημιουργήσει ενθουσιασμό και η ίδια η κυκλοφορία ενέτεινε την αίσθηση ότι η σειρά είχε χάσει την πολιτιστική της σημασία. Αντί να επιστρέψει ως γεγονός, η σεζόν έφτασε κάτω από ένα σύννεφο σκεπτικισμού.
Αυτό έχει σημασία γιατί η αντίληψη διαμορφώνει την πρόσληψη. Μόλις μια παράσταση θεωρηθεί προβληματική, κάθε αδύναμη σκηνή, αμήχανη απόφαση ή τονική αστοχία ερμηνεύεται ως απόδειξη συστημικής παρακμής.
Οι αριθμοί υποδοχής λένε τη δική τους ιστορία
Ο σχολιασμός δείχνει μια αισθητά κακή υποδοχή για τη νέα σεζόν. Τα στοιχεία που αναφέρονται περιλαμβάνουν 60% στο Rotten Tomatoes από κριτικούς, 33% από κορυφαίους κριτικούς, περίπου 60 στο Metacritic, 20% βαθμολογία κοινού στο Rotten Tomatoes, 1.8 στο Metacritic και περίπου 4/10 στο IMDb. Ακόμη και αν ληφθεί υπόψη η συνήθης μεταβλητότητα των αξιολογήσεων των χρηστών, το συνολικό μοτίβο είναι σαφές: Η Σεζόν 4 δεν ενέπνευσε εμπιστοσύνη.
Πιο αποκαλυπτικό από τους ίδιους τους αριθμούς είναι αυτό που φαίνεται να αντανακλούν. Η κριτική δεν επικεντρώνεται σε ένα καταστροφικό επεισόδιο ή σε μια αμφιλεγόμενη επιλογή κάστινγκ. Περιγράφει μια ευρύτερη εξάντληση με την κατεύθυνση, τον ρυθμό και τις προτεραιότητες της σειράς.
Μια σεζόν του Geralt που μόλις και μετά βίας μοιάζει με του Geralt
Μια από τις πιο σκληρές παρατηρήσεις είναι ότι ο Geralt, η υποτιθέμενη καρδιά του franchise, αισθάνεται σχεδόν δευτερεύων στη δική του σειρά. Η σεζόν περιγράφεται ότι του δίνει περιορισμένο δραματικό βάρος, μεγάλες περιόδους αδράνειας και ένα ταξίδι που δεν δημιουργεί ποτέ ικανοποιητική αφηγηματική ανταμοιβή. Η αναζήτησή του για το Ciri γίνεται λιγότερο μια συναρπαστική αναζήτηση και περισσότερο μια επαναλαμβανόμενη δομή στην οποία η σειρά συνεχίζει να επιστρέφει χωρίς ουσιαστική εξέλιξη.
Εδώ είναι που η κριτική γίνεται ιδιαίτερα έντονη. Στην αφήγηση φαντασίας, το ταξίδι του πρωταγωνιστή πρέπει να είναι επακόλουθο. Εάν ο ήρωας περάσει ολόκληρα επεισόδια σε αδιέξοδο, παραγκωνισμό ή συναισθηματικά ισοπεδωμένο, οι θεατές αρχίζουν να αποδεσμεύονται. Το παράπονο δεν είναι μόνο ότι η παράσταση είναι αργή. Είναι ότι η βραδύτητα δεν δημιουργεί ένταση, βάθος χαρακτήρα ή ανακάλυψη.
Ο Λίαμ Χέμσγουορθ και τα όρια του ασφαλούς κάστινγκ
Είναι ενδιαφέρον ότι η κριτική δεν ρίχνει την κύρια ευθύνη στον Λίαμ Χέμσγουορθ. Στην πραγματικότητα, ένα από τα πιο μετρημένα σημεία είναι ότι απεικονίζεται ως “όχι απαίσιος”, αλλά και όχι ιδιαίτερα συναρπαστικός. Η εκδοχή του για τον Γκέραλτ πλαισιώνεται ως προσεκτική, συγκρατημένη και χωρίς παρουσία. Αντί να ξανασκεφτεί τον ρόλο με αυτοπεποίθηση, η παράσταση περιγράφεται ότι παίζει πράγματα τόσο ασφαλή που ο χαρακτήρας γίνεται σχεδόν αόρατος.
Αυτή η παρατήρηση υπογραμμίζει μια μεγαλύτερη αλήθεια σχετικά με την αντικατάσταση ενός πρωταγωνιστή σε μια καθιερωμένη σειρά. Ένας νέος φορέας δεν χρειάζεται μόνο τεχνική ικανότητα. Χρειάζεται μια σαφή ερμηνευτική ταυτότητα. Χωρίς αυτό, το κοινό βλέπει την απουσία αντί για τη συνέχεια.
Ένας κόσμος ιστορίας παγιδευμένος σε μια ιδέα
Ένα άλλο σημαντικό παράπονο είναι ότι ολόκληρη η σειρά φαίνεται πλέον παγιδευμένη σε έναν ενιαίο επαναλαμβανόμενο αφηγηματικό βρόχο: όλοι ψάχνουν για την Ciri. Ο Γκέραλτ την ψάχνει. Η Yennefer την ψάχνει. Ο Vilgefortz την ψάχνει. Ο Emhyr την ψάχνει. Νέες απειλές την αναζητούν. Ακόμη και η ιστορία της ίδιας της Ciri πλαισιώνεται γύρω από την αστάθεια και την καταδίωξη. Θεωρητικά, αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει επείγουσα ανάγκη. Στην πράξη, η κριτική υποδηλώνει ότι δημιουργεί στασιμότητα.
Ένα έπος φαντασίας χρειάζεται κίνηση, μεταμόρφωση και κλιμάκωση. Εάν η μία σεζόν μετά την άλλη επιστρέφει στον ίδιο στόχο χωρίς να προσφέρει συναισθηματική ή στρατηγική εξέλιξη, η πλοκή αρχίζει να μοιάζει κυκλική. Αυτό φαίνεται να είναι μια από τις κεντρικές απογοητεύσεις εδώ.
Yennefer, διευρυμένη εστίαση και το κόστος της ανισορροπίας
Το άρθρο υποστηρίζει επίσης ότι η Yennefer λαμβάνει δυσανάλογα μεγάλο μερίδιο αφηγηματικής προσοχής, σε σημείο που η σειρά αρχίζει να αισθάνεται οργανωμένη γύρω από αυτήν αντί για τον Geralt. Η απεικόνισή της ως μια επιβλητική φιγούρα που συγκεντρώνει συμμάχους και οδηγεί σημαντικές σεκάνς δράσης παρουσιάζεται ως καθοριστικό χαρακτηριστικό της σεζόν. Το πρόβλημα, σύμφωνα με την κριτική, δεν είναι ότι η Yennefer είναι σημαντική. Είναι ότι η επέκταση του ρόλου της έρχεται σε βάρος του χαρακτήρα του τίτλου και της ευρύτερης ισορροπίας της ιστορίας.
Αυτή η κριτική αγγίζει ένα γνωστό ζήτημα στην προσαρμογή του franchise: όταν οι δευτερεύοντες χαρακτήρες είναι ανυψωμένοι, η κίνηση λειτουργεί μόνο εάν εμβαθύνει το κέντρο της ιστορίας αντί να το αντικαταστήσει. Διαφορετικά, η παράσταση μπορεί να αρχίσει να νιώθει ότι δεν ξέρει πλέον ποιανού το συναισθηματικό ταξίδι έχει μεγαλύτερη σημασία.
Οι αρουραίοι και η αποτυχία του τόνου
Ίσως κανένα στοιχείο δεν δέχεται επίθεση πιο επιθετικά από τους Αρουραίους, την ομάδα που περιβάλλει την Ciri. Προορίζονται να αντιπροσωπεύουν τον κίνδυνο, την ηθική παρακμή και μια πιο σκοτεινή φάση στη ζωή της. Ωστόσο, η κριτική υποστηρίζει ότι φαίνονται ενοχλητικές παρά απειλητικές, στυλιζαρισμένες παρά τραγικές και ρηχές παρά ψυχολογικά περίπλοκες. Αυτό είναι ένα σοβαρό πρόβλημα γιατί η κάθοδος της Ciri θα πρέπει να είναι ένα από τα πιο ισχυρά συναισθηματικά τόξα στο έπος.
Όταν οι ηθικά συμβιβασμένοι χαρακτήρες γράφονται χωρίς βάρος, το σκοτάδι μετατρέπεται σε πόζα. Και όταν μια βασική ιστορία ενηλικίωσης χάνει τη βαρύτητά της, η μεγαλύτερη σειρά χάνει έναν από τους ισχυρότερους δραματικούς κινητήρες της.
Ένα φωτεινό σημείο σε μια ζοφερή αξιολόγηση
Παρ’ όλη την αρνητικότητα, μια παράσταση ξεχωρίζει ως επιτυχία: Ο Leo Bonhart του Sharlto Copley. Περιγράφεται ως ένας από τους πιο αποτελεσματικούς χαρακτήρες σε ολόκληρη τη σειρά, ένας κυνηγός ανθρώπινων επικηρυγμένων με πραγματική απειλή και αιχμηρή παρουσία στην οθόνη. Η αναμέτρησή του με τους Rats πλαισιώνεται ως μία από τις λίγες πραγματικά ικανοποιητικές εξελίξεις της σεζόν.
Αυτή η λεπτομέρεια είναι χρήσιμη γιατί δείχνει ότι η κριτική δεν είναι καθαρά απορριπτική. Ακόμη και μέσα σε μια βαθιά ελαττωματική σεζόν, το κοινό εξακολουθεί να ανταποκρίνεται όταν ένας χαρακτήρας γράφεται και ερμηνεύεται με σαφήνεια, σκοπό και ένταση.
Το μεγαλύτερο μάθημα για την τηλεόραση φαντασίας
Το ευρύτερο μάθημα εδώ ξεπερνά τη μία σεζόν μιας εκπομπής. Η σύγχρονη φαντασία είναι γεμάτη ακριβές παραγωγές, αναγνωρίσιμη IP και φιλοδοξίες της εποχής του streaming. Αλλά ο προϋπολογισμός και η αναγνώριση της επωνυμίας δεν αρκούν. Αν η γραφή χάσει την πειθαρχία, αν ο πρωταγωνιστής χάσει την κεντρικότητα και αν η διασκευή χάσει την εμπιστοσύνη με το κοινό της, το θέαμα δεν μπορεί να τη σώσει.
Αυτό είναι το βασικό μήνυμα πίσω από αυτήν την έντονα επικριτική ανάγνωση της 4ης σεζόν του The Witcher. Το θέμα δεν είναι απλώς ότι η παράσταση άλλαξε. Είναι ότι πολλοί θεατές φαίνεται να αισθάνονται ότι άλλαξε σε κάτι λιγότερο συνεκτικό, λιγότερο εστιασμένο και λιγότερο συναισθηματικά ικανοποιητικό.
Ένα franchise που πλησιάζει στο τέλος του δρόμου
Με μόνο μία σεζόν να απομένει, η σειρά αντιμετωπίζει μια δύσκολη τελική ευθεία. Τώρα φέρει το βάρος της ολοκλήρωσης μεγάλων τόξων, ενώ παράλληλα αποκαθιστά το ενδιαφέρον των θεατών που μπορεί να έχουν κάνει check out εδώ και πολύ καιρό. Αυτή είναι μια απότομη πρόκληση για κάθε παραγωγή, ειδικά για μια παραγωγή που παλεύει με την αδύναμη υποδοχή και μια κατεστραμμένη σχέση με μέρη της βάσης των θαυμαστών της.
Γνωρίζατε ήδη πόσο ταραχώδες είχε γίνει το ταξίδι του The Witcher; Εάν βρήκατε αυτό το άρθρο ενδιαφέρον, μη διστάσετε να το μοιραστείτε με άλλους που ακολουθούν προσαρμογές φαντασίας. Και αν θέλετε, μπορείτε επίσης να περιηγηθείτε στον ιστότοπο για περισσότερα άρθρα σχετικά με το Netflix, τις σειρές φαντασίας και το μεταβαλλόμενο τοπίο της σύγχρονης ποπ κουλτούρας.