Περισσότερα από 130 χρόνια έχουν περάσει από τότε που η Λίζι Μπόρντεν κάθισε στο εδώλιο κατηγορούμενη για μία από τις πιο διαβόητες διπλές δολοφονίες στην αμερικανική ιστορία. Κι όμως, η υπόθεσή της εξακολουθεί να επιστρέφει στον δημόσιο διάλογο, να γεννά θεωρίες και να τροφοδοτεί νέες κινηματογραφικές και τηλεοπτικές εκδοχές. Μια άλλη περίπτωση ήταν εκείνη της Κριστιάνα Έντμουντς, της επονομαζόμενης «δηλητηριάστριας με τις σοκολάτες». Η υπόθεσή της έφερε τη βικτωριανή κοινωνία αντιμέτωπη με κάτι που δυσκολευόταν να εντάξει στα υπάρχοντα στερεότυπά της: μια ανύπαντρη γυναίκα της μεσαίας τάξης που μπορούσε να προκαλέσει σκόπιμα και αδιακρίτως βλάβη σε άλλους ανθρώπους.
Η Έντμουντς καταδικάστηκε για τη δολοφονία του Σίντνεϊ Μπάρκερ και την απόπειρα δολοφονίας της κυρίας Μπερντ και αρχικά της επιβλήθηκε η θανατική ποινή. Ο υπουργός Εσωτερικών ζήτησε, ωστόσο, νέα αξιολόγηση της ψυχικής της κατάστασης και τελικά η ποινή δεν εκτελέστηκε. Πέρασε το υπόλοιπο της ζωής της στο ψυχιατρικό νοσοκομείο Μπρόντμουρ.Ακόμη πιο χαρακτηριστική για τη Ρίντιλ είναι η περίπτωση της Μάιρα Χίντλεϊ. Παρότι τα εγκλήματα σε βάρος παιδιών διαπράχθηκαν μαζί με τον Ίαν Μπρέιντι, ο εγκληματολόγος Μαρκ Πέτιγκρου έχει επισημάνει ότι η Χίντλεϊ συγκέντρωσε πολύ μεγαλύτερη δημοσιότητα από τον συνεργό της. Η περίφημη φωτογραφία της από τη σύλληψή της εξελίχθηκε σε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες εικόνες της βρετανικής εγκληματολογικής ιστορίας.
Το ερώτημα που βρίσκεται στη βάση όλων αυτών παραμένει, πάντως, αναπάντητο: σκότωσε πράγματι η Λίζι Μπόρντεν τον πατέρα και τη μητριά της;
Η Ρίντιλ επισημαίνει ότι ίσως να μη μάθουμε ποτέ. Εκείνο που γνωρίζουμε είναι ότι το πρωί της 4ης Αυγούστου 1892 μέσα στο σπίτι βρίσκονταν τέσσερις άνθρωποι: ο Άντριου Μπόρντεν, η Άμπι Μπόρντεν, η Λίζι Μπόρντεν και η Μπρίτζετ Σάλιβαν.
Μέχρι το μεσημέρι, δύο από αυτούς ήταν νεκροί. Η Άμπι βρέθηκε κατακρεουργημένη, μπρούμυτα στο πάτωμα ενός υπνοδωματίου. Ο Άντριου βρέθηκε νεκρός πάνω σε έναν καναπέ γεμάτο αίματα.
Πέρα από τους μύθους, τις τηλεοπτικές αναπαραστάσεις και τις θεωρίες περί «γυναικείας οργής», καταλήγει ουσιαστικά η Ρίντιλ, παραμένει ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός: δύο άνθρωποι δολοφονήθηκαν με εξαιρετικά βίαιο τρόπο και η πραγματική ταυτότητα του ανθρώπου που τους σκότωσε εξακολουθεί, περισσότερο από έναν αιώνα αργότερα, να αποτελεί μυστήριο.