Για το πέρασμα του χρόνου
Ο Παναγιώτης Ραφαηλίδης αποκάλυψε επίσης ότι έχει κλειστοφοβία, την οποία χαρακτήρισε ελεγχόμενη. Ο ίδιος ανέφερε ότι προσπαθεί, όσο περνούν τα χρόνια, να απομακρύνει τέτοιου είδους φοβίες από τη ζωή του. «Κλειστοφοβία έχω. Ελεγχόμενη προς το παρόν. Αλλά προσπαθώ, τώρα δεν ξέρω αν τα καταφέρνω, να τις πετάω μεγαλώνοντας. Όταν πάντως κάτι δεν είναι στο χέρι μου, παραιτούμαι. Λέω, δεν μπορώ να κάνω κάτι. Τι κάνει τώρα το αεροπλάνο, πέφτει; Ωραία, θα κοιμηθώ».
Ο καλλιτέχνης στάθηκε ιδιαίτερα και σε έναν φόβο που, όπως είπε, απέκτησε τα τελευταία χρόνια μέσα από τα social media. Ο ίδιος εξήγησε ότι τον απασχολεί το ενδεχόμενο να γίνει ένας άνθρωπος με παγιωμένες αντιλήψεις και έντονη κριτική διάθεση απέναντι στους άλλους. «Να σου πω μια φοβία που απέκτησα τα τελευταία χρόνια με τα social media; Ο μεγάλος μου φόβος: μήπως είμαι ηλίθιος. Γιατί δεν θα το μάθω ποτέ, ενώ αν είμαι δεν το ξέρω. Φοβάμαι μήπως είμαι ένας άνθρωπος, μην εξελιχθώ μεγαλώνοντας σ’ έναν άνθρωπο που έχει κολλημένες ιδέες, δεν βλέπει, έχει παρωπίδες, απορρίπτει, κρίνει».
Ο Παναγιώτης Ραφαηλίδης ανέφερε ότι αυτή η σκέψη συνδέεται με σχόλια και κριτικές που βλέπει συχνά στο διαδίκτυο, ακόμη και για προσωπικές στιγμές άλλων ανθρώπων. «Βλέπω πολλές κριτικές… σχόλια στον γάμο του άλλου, στην κηδεία του άλλου, στο πένθος του άλλου, στα κιλά του, στο χρώμα του, στην προσωπικότητά του. Και φοβάμαι μήπως είμαι κι εγώ ένας τέτοιος άνθρωπος και δεν το καταλαβαίνω».
Κλείνοντας, ο ίδιος εξήγησε ότι η σκέψη αυτή ξεκίνησε από ένα ρητό που διάβασε στο Instagram. «Διάβασα ένα ρητό στο Instagram, που έλεγε ότι όταν είσαι νεκρός, είναι δύσκολο μόνο για τους άλλους. Το ίδιο συμβαίνει και όταν είσαι ηλίθιος».