Μια οικογένεια δεν λειτουργεί έτσι. Και σίγουρα όχι με τον τρόπο που οραματίστηκε ο Μίνωας Κυριακού τον εργασιακό του χώρο. Μια αληθινή οικογένεια δεν δείχνει την πόρτα στο «παιδί» της χωρίς λόγο, χωρίς εξήγηση, χωρίς μια ανθρώπινη κουβέντα. Δεν διαγράφει μια ολόκληρη διαδρομή, προσφορά και σχέση, με το ρολόι να μετρά αντίστροφα.
Το περιστατικό με την Ελένη Τσολάκη δεν είναι απλώς ακόμη ένα επεισόδιο στο τηλεοπτικό ρεπορτάζ. Είναι κάτι βαθύτερο. Είναι ένα ακόμη ηχηρό καμπανάκι που δείχνει πως ο θεσμός που κάποτε δίδαξε τι σημαίνει εργασιακή ασφάλεια, αξιοπρέπεια και σεβασμός, σήμερα φαίνεται να απομακρύνεται επικίνδυνα από τις ίδιες του τις αξίες. Και αυτό πονά περισσότερο από οποιαδήποτε επαγγελματική απόφαση.
Θέλουμε να πιστεύουμε πως η ανθρωπιά στον ΑΝΤ1 δεν έχει χαθεί. Ότι πρόκειται για μια μεμονωμένη, άτυχη στιγμή. Ωστόσο, τα γεγονότα είναι σκληρά και μιλούν από μόνα τους. Όταν μια «οικογένεια» αποστασιοποιείται από το ίδιο της το «παιδί» χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς ίχνος κατανόησης, τότε παύει να είναι οικογένεια και μετατρέπεται σε έναν απρόσωπο μηχανισμό.
Και αυτό δεν είναι απλώς λυπηρό — είναι ντροπιαστικό. Γιατί ο θεσμός της οικογένειας είναι ιερός και δεν μπορεί να ακυρώνεται τόσο πρόχειρα, τόσο γρήγορα, τόσο ψυχρά. Ίσως το πιο επώδυνο απ’ όλα είναι η σκέψη πως, αν ο Μίνωας Κυριακού ήταν σήμερα εδώ, δύσκολα θα αναγνώριζε αυτή την «οικογένεια». Δεν θα έβλεπε τις αξίες που ο ίδιος θεμελίωσε, ούτε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι που υπηρέτησαν το όραμά του.
Γιατί για τον ιδρυτή και πρόεδρο του ΑΝΤ1, η τηλεόραση μπορεί να ήταν επιχείρηση, αλλά οι άνθρωποι δεν υπήρξαν ποτέ αναλώσιμοι. Και αυτό είναι το μέτρο σύγκρισης που σήμερα μοιάζει να απουσιάζει περισσότερο από ποτέ από το συγκεκριμένο «σπίτι».